ز واقــــــــعات جــــگر سوز روز عـــــاشورا
روایـــــتی است ز حالات دختر زهـــــــرا
بــدید زیــنب مــحزونه اضطراب حــــسین
کـــــند روانه به مــــیدان عــلی اکـــبر را
بـــــــــداد دخـــــتر زهــــرا عنان صبر زکف.
ز غصه گشت پریشان میان خیمه سرا
دو طفل زینب محزونه داشت هر دو صغیر
بنزد خویش شتابانه خواست طفلان را
دو طــفل کــوچک خود را بــداد آرایــــــش
بر بـــــــــــرادرش آورد از طــریق وفـــــا
بگریه عرض نمود این چنین که شاه برادر
فــــدای اکـــــبرت آورده ام حــسین آقا نما
فـــــدای عــــــــلی اکــبرت دو طفلانم
وصیت از پــدر این دو طفل هست مرا
چــو از مـــــدینه به کـــرببلا روانه شــدیم
سفارشاست زعبدالله برمن ای شاها
بـــدشت کــرببلا بهر یــــاری تو حـــسین
دو طــــــفل خویش نمایم فدا راه شما
کــــــنون عــــزیز بـــــــرادر دل مرا مشکن
بـــــرآر حاجت زینب بــالتماس و دعـــا
ز درد و مــــــــظلومیت دلــــــم خـونست
کـــــباب شــد جــــــــگرم آه واویــــــــلا
بــــــــرادر این دو جـــــگر گوشه مرا بپذیر
نــــــما فــدای عـــلی اکــبرت شه والا